نویسنده: مجتبی نجفی
اهل اسطوره سازی از افراد نیستم چون حتی بهترینها هم نقطه ضعف دارند که خاصیت انسان است. پرستو فروهر و دیگری هم همینگونه. از طرفی اهل این هم نیستم وقتی یکی در میان هزاران نه جوزده که از پرنسیپهایش دفاع میکند، بی تفاوت باشم. مواضع اخیر فروهر هم در جنگ دوازده روزه و هم در اعتراضهای خونین اخیر مصداق ایستادگی علیه پوپولیسم و در عین حال مرزبندی صریح با دیکتاتوری و دفاع قاطع از مردم تحت ستم است. مانند او هم چند نفر دیگر هستند.
اما چرا فروهر میتواند یکی از آیکونهای جمهوریخواهی ملی شود؟
او خود واقعیاش را نشان میدهد، مواضع او شو نیستند، اسیر جو نمیشود، توان جذب چپ و راست ملی را دارد. به عاملیت شهروندی، نفی توامان دیکتاتوری و جنگ اعتقاد دارد. دادخواهی روشمندی دارد، در موضعش استقامت دارد، زخم خورده و خشمگین است اما نفرت را مهار کرده. سکولار است، نه دین سالار نه دین ستیز و به جدایی نهاد دولت و دین اعتقاد دارد. زن بودن، هنرمند بودن هم از جمله ویژگیهای اوست که او را به آیکون زنانه هنری جمهوریخواهی ملی تبدیل کرده.
آیکون با رهبر فرق دارد. رهبری در جمهوریخواهی قائممقام به فرد نیست، ما جاوید فلان شخص نداریم، آنچه جاوید میماند “ایران” است و ایران هم فقط، خاک، آب و مرز نیست، با شهروندانش تعریف شده، با تکثر زیبایش. برای همین آیکون در یک شبکه افقی قرار میگیرد و یک نفر هم نیست، چندین شخصیت دیگر هم هستند میتوانند برای انسجام بخشی به جریان پراکنده جمهوریخواهی استفاده شوند. هر چند قبل از آن جبهه متحد جمهوریخواهی ملی و گفتمان مشخص ایران شهروندمدار نیاز است.
جمهوریخواهان ملی یک جبهه اند، متشکل از کسانی که:
ایران را مدنی و دموکراتیک میخواهند.
مخالفجنگ و دیکتاتوری و نگهبان استقلال و آزادی اند.
معتقد به عرصه عمومی چندلایه و موزاییکی و به شیوه بحث های عمومی برای تشخیص و حل مسایل.
مدافعان سرسخت حقوق شهروندی به خصوص حقوق مخالف و اقلیت.
باورمندان به ایران توسعه یافته و دموکرات با جامعه مدنی قدرتمند نه ایران توده ای پوپولیستی.
جمهوری خواهی ملی ایران را به مثابه خانه همه متفاوتها میداند، این خانه را باید ساخت، خوشبو کرد و فاصلههای تبعیض آمیز را کاست و حاشیه را نزدیک متن، دولت و قانون را برآمده از اراده ملت و قدرت را از طریق احزاب، انجمنها، اصناف، شوراها بین شهروندان تقسیم کرد.
جمهوریخواهی ملی علیه هر گونه فاشیسم است، از مذهبی تا غیرمذهبی. ایران به مثابه خانه شهروندان باید امکان شکوفایی “دیگری” شود نه حذف دیگری.
باید حرف زد، از آینده گفت.مرعوب نشوید.
منبع:
کانال جمهوریایرانی
