امیرحسین مرادی، دانشجوی نخبه فیزیک دانشگاه صنعتی شریف و زندانی سیاسی، پس از چندین احضار به دفتر زندان اوین برای دریافت ابلاغیه عفو، نامهای کوتاه اما پرصلابت منتشر کرد. متن کامل نامه:«در پاسخ به نامه قوه قضاییه کشتار و سرکوب با ادعای عفو باقیمانده حبس:
چهره خندان عزیزترین دوستانم (وحید و پویا و بابک و محمد و شاهرخ و ابوالحسن) در زمان جدایی و انتقالشان از اوین به قتلگاه قزلحصار که تا آخرین دم از عمرشان نیز تن به ذلت تسلیم در برابر حکومت پستتان ندادند، در جلوی چشمانم است و مادران و پدارانشان را تصور میکنم.
همانطور که در شهریور ۱۴۰۳ نیز به صراحت گفتم، اکنون نیز تکرار میکنم عفو ننگین شما را نخواسته و نمیخواهم و در پاسخ به کشتار خونین دی ماه و اعدامهای جنایتکارانه اخیر، قطعا و یقینا ما مردم تحت ستم ایران هستیم که در موضع بخشیدن شما هستیم؛ اما یقین بدانید که ما نه میبخشیم و نه فراموش میکنیم.
من نیز تا زمان رهایی مردم ایران از شر شما، حتی فکر رهایی خود از بند را نخواهم کرد و آن را از شما گدایی نمیکنم.
امیرحسین مرادی
۲۲ اردیبهشت ۱۴۰۵